„Super talent i spisek... czyli moje Gwiazdy”

    Mogłabym z powodzeniem być odkrywcą talentów, wielkich talentów. Aktorstwo niektórych pociech przerasta najwybitniejszych. Plejada GWIAZD. Wojtuś, czterolatek, mamę nabierał za każdym razem. Udawał silny ból zębów. To naprawdę sztuka. Mama dzwoniła do mnie i szybko reagowałyśmy. Nie mijała godzina, a Wojtuś przekraczał próg gabinetu i witał się ze mną serdecznie. Nie wyglądał na cierpiącego. Pozory mogły jednak mylić.

- Który to ząbek tobie dokucza? Zaraz się z nim rozprawię, że nie daje tobie spokoju- mówiłam i oglądałam uzębienie chłopca. Problem był spory, bo wszystkie zęby miał zdrowe.

- Już mnie nie boli- odpowiadał chłopiec i grzecznie pytał- czy mogę windą w górę pojechać?

- Jasne, że pojedziemy, ale Wojtusiu powiedz mi, kiedy on boli i z której strony?- nie dawałam za wygraną

- Nie wiem już. Teraz nie boli. Ale pojedziemy w górę?- był uparty

- Pojedziemy- odpowiedziałam i obserwowałam malca, gdy fotel się podnosił. Ileż szczęścia widziałam na jego twarzy. Gdy fotel podążał w dół Wojtek zapytał:

- A nagrodę dostanę, bo ładnie otwierałem buzię?

- Dostaniesz, bo ładnie otwierasz buzię, ale wiesz, że nie wolno kłamać?- odpowiedziałam.

- Myśli pani doktor, że on nas nabiera?- zaniepokoiła się mama chłopca.

- Tak sądzę, ale zobaczymy- odrzekłam mamie- Bardzo panią proszę, jeżeli ból się powtórzy, niech synek w tym momencie pokaże pani, które miejsce go boli. To bardzo ważne.

Trzydzieści metrów od gabinetu jest plac zabaw. Po wizycie Wojtek jeszcze poszalał na huśtawce.

Nie minęły dwa tygodnie od naszego spotkania, a chłopiec znowu „z bólami” przyjechał. Tym razem, tak by dziecko nie słyszało wypytałam mamę, o który to ząb chodzi. Według jej relacji miała to być górna lewa piątka.

- Myślę, że ten drań ci dokucza- powiedziałam lekko stukając w piątkę dolną prawą.

- No! Ten.- potwierdził malec, ale nie zareagował na pukanie w żaden sposób.

Zapukałam potem w ten wskazany przez kobietę. Też nie było reakcji. Zapomniał znów, który to ząb bolał. Nabrałam pewności, że chłopiec zmyśla. Tak jednak sugestywnie udawał bóle gdy był w domu, że mama, chociaż już wiedziała o planach syna, dla spokoju sumienia przywoziła chłopca, by się upewnić, czy nic się nie dzieje. A nie działo się nic. Po co to robił? Dziś już wiemy. Jeżdżenie na fotelu, nagrody za dzielność i plac zabaw były motywatorami przyjazdów i częstych wizyt. Uknułyśmy spisek. Ustaliłyśmy z mamą, że przy kolejnej scenie „z bólami” nie będzie żadnych „nagród”. I konsekwentnie to przeprowadziłyśmy tłumacząc jednocześnie chłopcu, że tak nie wolno zmyślać. Ustaliłyśmy też, że mama chłopca przyjedzie za parę dni tylko na plac zabaw, by dziecko bez przeszkód mogło się pobawić i nie wiązało tego z wizytą u dentysty. Pomogło. Bóle się skończyły.

„Symulant i sprawdzalność powiedzonka: szczery jak dziecko”

     To wcale nie jest taka prosta sprawa, ani taka oczywista. Wśród zwykłych, cierpiących bardzo ludzi zdarzają się symulanci. Trudno nam zakładać, że co piąty pacjent udaje objawy. Po co miałby to robić? Naraża się wtedy na nieprawidłową diagnozę. Z pewnością po to, by uniknąć kolejki. Zapisywać się na wizytę i czekać na nią dwa, trzy tygodnie? Tak robią frajerzy. Lepiej podejść do gabinetu i powiedzieć, że jest się z bólem. Przyjmą od razu. Na fotelu już stworzy się dalszy ciąg bajeczki. Tak myśli wielu symulantów. Niektórzy z nich zawiodą się srodze, jak w przypadku pana Z.

-Jestem z bólem. Czy mogę wejść?- zapytał Lenkę mężczyzna.

- Chwileczkę proszę poczekać, pierwszeństwo mają osoby zapisane. Wygospodarujemy czas dla pana. Poprosimy.

Poprosiłyśmy. Usiadł na fotelu i wskazał na mały ubytek w zębie.

- Ta mała dziurka, aż tak pana boli?- Zapytałam ze zdziwieniem i zaczęłam dochodzenie, jak detektyw.- Proszę opowiedzieć na co reaguje? Na zimno, na ciepło, na słodkie? Boli cały czas, czy tylko chwilami?

- Cały czas, na wszystko, na dotyk też- odrzekł krótko pacjent.

Opracowałam więc ubytek i założyłam lekarstwo.

„Widocznie wdał się jakiś stan zapalny, chociaż ubytek niewielki”- pomyślałam.

- To nie założy mi pani plomby?- Zdziwił się pan Z.

- Nie. Nie mogę. Przecież ząb pana boli- zaczęłam nabierać podejrzeń.

- No, nie tak bardzo boli. Chwilami tylko, a właściwie trudno to nazwać bólem- zaczął przekonywać mnie pacjent- właściwie to tylko raz, jakoś dziwnie, zareagował.

- Przed chwilą mówił pan co innego. Na bolący ząb jest lekarstwo. Nic innego panu nie mogę zaproponować- odrzekłam, chociaż już dobrze wiedziałam, że nas oszukał.- Przyjdzie pan za dwa tygodnie i jak wszystko będzie w porządku, założymy stałe wypełnienie. Postaram się punktualnie pana przyjąć, o ile nie trafi się ktoś przed panem, kogo też tak, jak pana dzisiaj, będzie bolał ząb.

Pan Z. nie był zadowolony, ale w poczekalni siedzieli kolejni umówieni i cierpliwi pacjenci, więc szybko podziękował i wyszedł.

      Czasem „symulant” jest osobą towarzyszącą. Mamusia anonsuje dziecko z bólem. Twierdzi, że chłopiec nie sypia po nocach i bardzo cierpi. Dzięki takim opowieściom omija kolejkę. Ból nie może przecież czekać. Mały siada na fotel.

- Który ząbek tobie dokucza- pytam chłopca

- Żaden- z rozbrajającą szczerością odpowiada dziecko.

- No przecież cię bolał- próbuje ratować sytuację mama i znacząco patrzy na syna- nie pamiętasz?

- Wcale mnie nie bolał. To ty zobaczyłaś dziurkę i powiedziałaś, że musimy iść do dentysty- mały dalej pogrąża mamę.

- Już dobrze. Zabezpieczymy dziurkę, która niepokoi mamę i wyznaczymy termin wizyty, by zaplombować tego zęba- oświadczam mamie i udzielam pomocy dziecku.

     Chyba lepiej wychodzą uczciwi pacjenci. Gdy zgłosi się ktoś, komu się spieszy i zależy mu na czasie, a powie o tym szczerze, bez udawania bólów, zawsze znajdziemy miejsce i czas, by satysfakcjonujący obie strony zabieg wykonać. Nie ma to, jak być prawdomównym.

„AS wywiadu to ja! I co z tą ekspresową ciążą?”

     Lekarze muszą się bawić w detektywów. Wnikliwy wywiad lekarski to podstawa dobrej diagnozy i prawidłowego leczenia, to często życie pacjenta i życie lekarza. Uwierzcie! Nie powinniśmy próbować okłamywać swoich doktorów, jeżeli mają nam pomóc, a nie zaszkodzić.

Często na pytanie:

-Czy choruje pan/pani na jakąś przewlekłą chorobę?

Słyszę odpowiedź:

-Jestem zdrowy/a!

Jedynie mój szósty czy siódmy zmysł podpowiada mi, że w danym wypadku należy temat drążyć dalej, więc ciągnę.

-A kiedy ostatni raz był pan w szpitalu?

-Dawno. Trzy miesiące temu. Jestem już zdrowy.

-Jeżeli mogę wiedzieć, to z jakiego powodu był pan hospitalizowany?

-???

-No dlaczego pana przyjęto do tego szpitala?- tłumaczę z polskiego na nasze

-Zawał miałem.- z beztroską odpowiada pacjent.

-???...- tym razem ja robię duże oczy, ale śledztwo prowadzę dalej- i bierze pan jakieś leki?

-No tak. Coś tam biorę.

-Jakie?

-Nie pamiętam.

-To wizytę musimy przełożyć na jutro. Proszę przynieść listę leków lub ich opakowania, bym wiedziała jakie mogę środki stosować i które z zabiegów możemy przeprowadzić w warunkach ambulatoryjnych.

     Pacjent nie był zachwycony odłożeniem wizyty. Inny pacjent też nie był szczęśliwy. Przyszedł, bym usunęła zęba, ale nie mogłam, bo przyjmował silne środki rozrzedzające krew. Gdy poinformowałam go, że musi je najpierw odstawić, a dopiero po kilku dniach będziemy mogli wyrzucić brzydkiego zęba, usłyszałam:

-To niech mi pani usunie go na moją odpowiedzialność!

-To nie będzie pana odpowiedzialność tylko moja, jak straci pan zdrowie lub życie, a ja mam dzieci i nie chcę by mnie za kratkami odwiedzały!

-Przesadza pani!

-Niech panu będzie, że przesadzam, ale dziś zęba nie usunę. Proszę odstawić te leki i zgłosić się za trzy dni. Kto jest pana prowadzącym lekarzem? Jeżeli mnie pan nie wierzy, to zadzwonimy zaraz do niego.- powiedziałam i natychmiast wykonałam telefon do prowadzącego pacjenta kardiologa. Jak dobrze jest mieszkać w małym mieście, gdzie wszyscy lekarze się znają! Ten zgodził się ze mną. Nawet porozmawiał z mężczyzną. Chyba go przekonał, bo:

-Dooobrze, to za trzy dni przyjdę- niechętnie i cicho powiedział do mnie pacjent.

Jakoś nie bardzo mu uwierzyłam, że odstawił leki, dlatego gdy zjawił się na wizytę poprosiłam o podpisanie oświadczenia, że zastosował się do zaleceń moich i kardiologa. Podpisał. I zastosował się na nasze wspólne szczęście.

- Następny proszę - woła Lenka, moja asystentka (która swoją posturą i miną bardziej przypomina lekarza niż ja)

Do gabinetu wchodzi młoda, ładna dziewczyna w wieku ok. 20 lat. Jest z bólem zęba. Diagnozuję.

-Niestety, nadaje się tylko do usunięcia. Muszę panią znieczulić- mówię i kontynuuję wywiad- Choruje pani na jakąś chorobę? Serce, nerki, wątroba są zdrowe?

-Tak.Jestem zdrowa- odpowiada pacjentka.

-Ciąża. Czy nie jest pani w ciąży? -jestem dociekliwa

-Nie wiem. Może?- słyszę odpowiedź. Poważna sprawa. Muszę wiedzieć coś bliżej, więc dalej pytam...

-To który to by był? (mam na myśli miesiąc ciąży)

-Czwarty.

-Czwarty miesiąc?- chcę potwierdzenia

-Nie, nie- woła dziewczyna

-Czwarty tydzień?- domyślam się zawieszając głos....i osłabia mnie odpowiedź dziewczyny.

-Czwarty dzień- mówi rumieniąc się pacjentka.

Ręce mi opadają, z trudem utrzymuję powagę, bo słyszę jak Lenka szepce pod nosem:

-Przecież to widać, ekspresowa ciąża, jeszcze nogi drżą....jakie to szczęście, że nie jest to czwarta godzina!

Skarciłam Lenkę wzrokiem za chęć do żartów i wykonałam zabieg.

ilustracja:
 obrazek ze strony  http://www.jajacek37.webpark.pl/3/