„Romans i pewne skomplikowane sytuacje rodzinne.”

    To ostatnio chyba najczęściej używane urządzenie w gabinecie, poza oczywiście sprzętem stomatologicznym. Mam na myśli telefon. Tym razem Lenka miała zawiadomić pacjentkę o przesuniętym terminie wizyty. Numer kontaktowy podała nam na poprzedniej wizycie pacjentka.

-Dzień dobry. Dzwonię z gabinetu dr AbeCe. Czy mogę rozmawiać z panią Jadwigą?

-Witam. Tu Johny. Też chciałbym porozmawiać z panią Jadzią, ale ostatecznie mogę z panią, bo ma pani taki miły głos.- Lenka usłyszała odpowiedź rozbawionego mężczyzny.

-Nie żartuję. Poważnie, chciałabym porozmawiać z panią Jadwigą. Czy to jest nr 123456789?

-Tak. To ten numer. Ale nie ma pani Jadwigi. Jestem tylko ja,
Johny. I zapraszam panią na kawę w rekompensacie, że nie mogę dostarczyć pani Jadwigi- ciągnie rozmowę skory do żartów mężczyzna.

-Z nieznajomymi kawy nie pijam, dziękuję za dobre chęci. Dziękuję też za informację. Do widzenia.- skończyła rozmowę Lenka, ale jeszcze usłyszała odpowiedź.

-Jaka szkoda. Jak się pani zdecyduje, to proszę zadzwonić ponownie, warto.

Lenka odłożyła słuchawkę.

-Pewnie pomyślał, że podrywam go na panią Jadwigę. Phii... Jak on Johny, to ja Merylu. Trudno. Źle zapisałyśmy numer, który nam pacjentka podała- skomentowała rozmowę asystentka.

Musiałyśmy zatem znaleźć inny sposób na powiadomienie. I znalazłyśmy.

- Ale co sobie poromansowałam przez telefon, to moje- ze śmiechem podsumowała sytuację moja kochana Lenka- już czuć wiosnę w powietrzu.

    Dwa dni po telefonicznym romansie przyjmowałam dwunastoletniego chłopca. Był wieczór. Tato nastolatka nie miał czasu, by czekać. Ustaliłam z ojcem dziecka, że po skończonym zabiegu zadzwonię do niego, by odebrał Jasia z gabinetu. Zgodnie z umową wykonałam telefon. Ku mojemu zaskoczeniu usłyszałam w słuchawce kobiecy głos.

-Słucham.

-Dobry wieczór. Czy mogę rozmawiać z panem Radkiem- grzecznie zapytałam, ale z wrażenia zapomniałam się przedstawić, więc po chwili szybko dodałam- dzwonię z gabinetu, już może odebrać syna.

-Radek, jakaś kobieta mówi, że możesz syna odebrać- usłyszałam przeraźliwy krzyk w telefonie i za sekundę- Zaraz Radek podejdzie, bo nic nie wie o żadnym synu...

Zamarłam. To gdzie ja zadzwoniłam, co za diabeł sprawił, że trafiłam na...pana Radka, ale nie tego właściwego?!

-O co chodzi?- usłyszałam zdenerwowany głos mężczyzny i już wiedziałam, że to nie jest ojciec Jasia.

-Przepraszam, ale zaszła pomyłka. Chciałam dodzwonić się do pana Radosława W., ale poznaję po głosie, że połączyło mnie zupełnie z kimś innym. Jeszcze raz pana przepraszam za zamieszanie.

-Niech to pani powtórzy mojej żonie- odpowiedział pan Radek bis i oddał słuchawkę kobiecie. Nie było rady, musiałam wyjaśniać ten przedziwny zbieg okoliczności. Nie wiem do dzisiaj, czy mi pani uwierzyła. Dobrze, że Jaś pamiętał właściwy numer do taty. Zweryfikowaliśmy to, co miałam zakodowane w komórce. Jedna mała cyferka, a mogła stać się przyczyną wielkich komplikacji rodzinnych.

ilustracja: Max Ginsburg "the acceptance word"
http://www.ginsburgillustration.com

Komedia pomyłek

  

   Jesteśmy w gabinecie dla dzieciaków- przyjmujemy osoby ubezpieczone w NFZ, które nie ukończyły jeszcze lat 18. Wszystko jest napisane na wywieszkach, na drzwiach do gabinetu. Pukanie do drzwi. Lenka otwiera.

- Czy można się zapisać na wizytę, na NFZ?- przed drzwiami stoi kobieta ok. lat 40-stu.

-Nie przyjmujemy tu dorosłych, tylko w gabinecie prywatnym, na innej ulicy. Wszystko można przeczytać na wywieszkach- informuje Lenka

-Wiem, ale chciałam się upewnić- słyszy odpowiedź. Po chwili telefon ... "ding-drrrrum ". Tym razem odbieram osobiście.

-Słucham. Gabinet stomatologiczny.

-Gdzie Pani jest?- pada pytanie

-Jak to gdzie? W gabinecie- odpowiadam.

-Ja stoję przed gabinetem i rolety są zasłonięte, wszystko pozamykane- słyszę młodzieńczy głos.

-Pan stoi pod prywatnym gabinetem, a ja teraz jestem w gabinecie dla dzieci- spokojnie tłumaczę- przecież tam jest wywieszka, że dzisiaj tamten gabinet nie jest czynny.

-Ale ja jestem z panią umówiony, na teraz- zaskakuje mnie facet.

-To niemożliwe. Nie mogłam się przecież tam umówić- zwątpiłam jednak, bo nieraz proszę pacjentów, by podeszli do drugiego gabinetu, by np. zmienić opatrunek. Może to któryś z nich? Mówię zatem:

-Najlepiej będzie, jeżeli pan przyjdzie tu do mnie, wyjaśnimy sprawę.

Wytłumaczyłam, jak ma trafić do nas. Przyszedł. Pierwszy raz człowieka na oczy widzę. Pytam więc:

-Kiedy niby się pan ze mną umawiał, telefonicznie czy osobiście?

- No....-słyszę wahanie w głosie- kolega mnie umawiał, na usunięcie zęba, telefonicznie.

-Nie powiedział do kogo pana umówił?- jestem zdziwiona

-Nie.

-To skąd miał pan mój numer telefonu?- cierpliwie pytam

-Spisałem z drzwi gabinetu teraz.- I tak nie dowiedziałam się, jak trafił pod tamten gabinet, ale to już nie miało znaczenia.

-To może pan zadzwoni do kolegi i dowie się z kim pana umówił, bo nie ze mną. I ten dentysta pewnie czeka na pana.

Nie mogłyśmy razem z Lenką zrozumieć, jak można umawiając się, nie znać nazwiska lekarza i adresu, gdzie przyjmuje.

Ale można! I to był normalny, zdrowy, dorosły młody mężczyzna.

Zdarzyła się też nam historia taka, gdy kobieta z amnezją (zanikami pamięci), trafiła do mojego gabinetu z kartką, gdzie była data i godzina wizyty, ale niestety nie było tam żadnej pieczątki gabinetu. Właściwie przyszła z pytaniem, czy czasem nie jest z nami umówiona. Bo gdzieś jest, ale nie wie gdzie. Obdzwoniłyśmy wtedy wszystkie gabinety w mieście i ... znalazłyśmy lekarza, który tę panią umówił. Dobrze, że pamiętała jak się sama nazywa. Zasugerowałyśmy doktorowi, by na kartkach z wizytami przybijał pieczątkę gabinetu, to nic nie kosztuje, a bardzo ułatwiłoby drogę tej pani.

   Z umawianiem się na wizyty też bywa czasem sporo zamieszania. A to pacjent zagubi kartkę, na której zapisana jest data z godziną, a to ją źle odczyta. Pewnego dnia zdarzyła się taka oto historia:

Pacjentka miała wyznaczonych kilka wizyt w związku z leczeniem kanałowym zęba i koniecznością wymiany opatrunków. Na jednej z sesji pytam:

-Ma pani jeszcze wizyty, czy trzeba dołożyć? Będą nam potrzebne dwie, by zakończyć leczenie.

-Nie. Już nie mam wizyt. Mam tylko S.OS na godz. 12.00

-Jak to SOS?

-Tak jest napisane- odpowiada pani

-Niemożliwe. Muszę to zobaczyć- jestem zdziwiona, robię duże oczy.

Pani szuka w torebce karteczki i... podaje mi ją. Na kartce wypisane są daty, jedna pod drugą. Ostatnia z nich to

5.05 godz. 12.00

Nie do wiary. Mając spis dat, czyli cyfr, pacjentka dopatrzyła się liter. Hm... Każdy widzi, co chce zobaczyć.

   Zupełnie nieprawdopodobna pomyłka(?), która wprawiła nas w zdumienie, zdarzyła się pewnemu panu, który przyszedł na wizytę zgodnie z terminem sprzed roku. Dzień, miesiąc i godzina się zgadzały, tylko rok był nie ten. To jak podróż w przeszłość dla nas, a dla pacjenta w przyszłość. Tak wszystkim czas i jedna mała, zbłąkana karteczka zawirowały życie...

ilustracja: 

ze strony http://oribella-hobby.blogspot.com/