„Motylek, czyli wejście smoka i prawo wyboru”

     Mamy skłonność do szufladkowania. Ale tak już jest, że w natłoku informacji staramy się wszystko porządkować. Tam cyfry, a tam litery, tu geografia, a tam chemia. Tu sztuka, a tam codzienność. Podobnie jest z klasyfikacją ludzi. Tych lubimy, a tych nie, a ci są nam obojętni. I mnie nie udało się obejść takich podziałów. Siłą rzeczy mam stałych i wiernych pacjentów oraz takich, którzy pojawiają się sporadycznie (tylko z bólem!). Bywają jednorazowi, przypadkowi i są też tak zwane „motylki”. Motylki? Jeszcze wiosny nie ma, ale te „motylki” są całoroczne. To tacy pacjenci, którzy fruwają z kwiatka na kwiatek, tzn. od jednego dentysty do drugiego ( z innymi specjalnościami lekarskimi rzecz ma się podobnie). Przelecą tak kilka gabinetów, a potem wracają i znów wędrują.

     Przed laty takim motylkiem była pani Agata. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby chociaż jednego zęba leczyła u jednego dentysty, ale nie... Ten jeden ząb pani Agaty leczyło czterech stomatologów naraz! Na jednej wizycie zakładałam lekarstwo, a na kolejnej inne wyciągałam z zęba reagującego już bardzo chimerycznie. W końcu nie wytrzymałam.

- Pani Agato, tak nie można. Nie uda się nikomu z nas wyleczyć tego zęba, jak tak dalej pójdzie. Powinien jeden lekarz wziąć za niego odpowiedzialność! Musi pani wybrać. Nie mówię, że mnie, ale niech prowadzi leczenie jeden lekarz.

- A skąd pani doktor wie, że byłam u kogoś innego? - naiwnie zapytała pacjentka.

- Bo widzę – odpowiedziałam z rezygnacją- i inni, do których pani trafia też widzą.

- No dobrze, będę chodziła teraz tylko do pani- zadeklarowała pani Agata. I rzeczywiście. Dwa następne zabiegi wyglądały w porządku, czyli wyciągałam to, co zakładałam. Niestety, chociaż była poprawa, zmiana goiła się opornie, a tu pacjentka miała wyjechać na trzy tygodnie. Postanowiłam założyć nowy lek i wykonać kontrolne zdjęcie rtg na dzień przed wyjazdem pani Agaty. W porównaniu z pierwszym zdjęciem rtg zmiana wyraźnie się zmniejszyła, ale na wygojenie potrzebowałyśmy jeszcze trochę czasu. Jakie to szczęście, że „COŚ” (czyli moja intuicja) podpowiedziało mi, bym strzeliła tę fotkę! Dlaczego? Trzy tygodnie minęły szybko i...

- Pani doktor, ząb mnie teraz boli! Niech pani zobaczy, co mi pani zrobiła. Co teraz pani proponuje?- pani Agata zawitała do gabinetu po powrocie z podróży i zwróciła się do mnie z pretensją w głosie, rzucając na biurko kolejne zdjęcie rtg naszego zęba.

     Obejrzałam je spokojnie. Wyjęłam z kartoteki poprzednie dwa zdjęcia i wszystkie trzy umieściłam na negatoskopie (urządzeniu do oglądania zdjęć rtg). Na dwóch moich zdjęciach kanał zęba był „pusty”, na zdjęciu pani Agaty kanał został wypełniony i przepełniony, niestety.

- Pani Agato! Gdzie pani wypełniała tego zęba? Bo nie u mnie! Ząb, gdy pani wyjeżdżała, nie nadawał się jeszcze do skończenia, ale była nadzieja. Teraz nadaje się tylko do usunięcia.

- Jak byłam w sanatorium, to chciałam sobie skończyć to leczenie, bo tak długo już trwało, a przecież było już dobrze, sama pani mówiła, że jest poprawa. Tam mi wypełniono. Wiem, źle zrobiłam, ale może coś jeszcze uda się z tym zrobić?- zaczęła niby skruszona.

- Nie sądzę. Musi pani poszukać sobie dentysty. Rezygnuję ze współpracy z panią. Pani ma prawo wyboru lekarza, ale i ja, w tym przypadku, mam prawo wyboru pacjenta.

- To może pani zrobi mi tego drugiego zęba?- próbowała zagaić i załagodzić swoje „wejście smoka”.

- Niczego u pani nie będę już nigdy zaczynać, proszę poszukać innego dentysty, jest ich wielu w okolicy.- ostro zakończyłam rozmowę.

Nosił "motylek" razy kilka, ...aż wreszcie ponieśli „motylka”.

„Figlarz”

     Na pierwszej wizycie ustaliłam z pacjentem plan leczenia i harmonogram dalszych spotkań. Jedno z nich miało być dwu-, trzygodzinne. Podczas tej dłuższej wizyty telefon pacjenta odzywał się co chwilę. Zaproponowałam, by oddzwonił i poinformował, że skontaktuje się później, gdy będzie już po wszystkich zabiegach. Pacjent uśmiechnął się na to i stwierdził, że to żona albo córka i wiedzą gdzie on jest, i nie rozumie dlaczego tak „upierdliwie” wydzwaniają. 

      Pracowałam więc dalej, już nie zważając na uporczywie terkoczący telefon. Po zabiegu umówiliśmy się na kolejną, kończącą leczenie i zdecydowanie krótszą wizytę. Pacjent wyszedł, a ja szykowałam się do wyjścia z gabinetu, gdy znów się odezwał, tym razem mój telefon.

-Pani doktor, co się stało mojemu mężowi?- usłyszałam zdenerwowany głos kobiety, żony pacjenta, który właśnie opuścił gabinet- dzwonił do córki, że jest na pogotowiu. Zatelefonowałam tam,- kontynuowała- ale nie chcą mi udzielić informacji. Mówią, że nikt taki u nich nie figuruje. 

O której mój mąż od pani wyszedł?

-Doprawdy nie mam pojęcia, co się mogło stać?- odpowiedziałam zaskoczona takim rozwojem wypadków- wyszedł ode mnie jakieś 5-10 minut temu. Uprzedzałam go, że wizyta ta będzie długa. Nic pani mąż nie powiedział? Wyszedł naprawdę przed chwilą. W takim czasie nie zdążyłby dojść nawet do ulicy, a miałby już znaleźć się na pogotowiu, w zupełnie innej części miasta? Opuszczał gabinet w dobrej kondycji i fizycznej i psychicznej.- uspakajałam roztrzęsioną kobietę

-O! To ja chyba wiem, co się stało- tajemniczo powiedziała żona pacjenta i groźnie dodała- już ja mu przygotuję powitanie.

- I tak, bardzo panią proszę, o informację, jak się ta zagadka wyjaśni, bo będę się martwiła.

- Nie ma sprawy, zadzwonię do pani.- obiecała

Moja wyobraźnia jednak nie dała mi spokoju. Zaczęłam się denerwować na serio, że może zasłabł gdzieś po drodze. Ale wtedy nie dzwoniłby do córki. No w każdym razie nie sam, osobiście. To ktoś powinien zawiadamiać córkę i żonę. Co on kombinuje? A może rzeczywiście coś się poważnego stało? Ale w tak krótkim czasie? Rozmawiałam sama z sobą wypowiadając argumenty i kontrargumenty...

Z transu wyrwał mnie znów telefon.

-Mąż już jest w domu- usłyszałam znajomy głos- dostał za swoje, szczotką przez plecy, a pani doktor dołoży figlarzowi jeszcze, jak przyjdzie do pani na wizytę.

-Całe szczęście, że się znalazł, cieszę się, że dotarł- z ulgą odetchnęłam- ale o co chodziło z tym pogotowiem?

-Był na nas zły, że tak wydzwaniałyśmy, ale nie powiedział, że to będzie tak długo, więc się martwiłyśmy. Postanowił zrobić nam numer. Postawiłam pół miasta na nogi, by go szukali. Ależ jestem na niego wściekła! Wariata ze mnie zrobił. Zasłużył na tę szczotę!

      Tak! Zdecydowanie przesadził z tymi żartami. 

Teraz nie tylko buzia go boli, bo długo otwarta być musiała, 

ale i plecy jako skutek uboczny żartów- pomyślałam- ot, pofiglował.

„Bielból”

  Tym razem będzie na poważnie. O bieli można mówić bez końca, aż nie spadnie bielmo z oczu. O bólu też. A BIELBÓL to szczególny ból na biel. Nie wszystko, co jest modne, jest zdrowe. Niektórzy przekonują się o tym na własnej skórze. Śnieżna biel to nie jest naturalny kolor zębów. Często mamy złudzenia optyczne. Naturalne, najzdrowsze i najmocniejsze zęby mają kolor kości słoniowej. Wybielanie to chemia działająca na nasz organizm. Wybielane zęby wyglądają sztucznie i martwo, często wcale „nie twarzowo”, ale o gustach nie będziemy tutaj rozmawiać, bo są tacy, którym się to podoba i to bardzo.

-Pani doktor, niech mi pani pomoże- wyszeptała pacjentka wchodząc do gabinetu- Wszyscy mnie odsyłają. Wiem, jestem sama sobie winna. Ale ból jest przeokropny.

-Spokojnie. Proszę na fotel i proszę opowiedzieć wszystko po kolei.

-Byłam u pani dwa lata temu. Ostrzegała mnie pani, że moje zęby się nie nadają, ale ja nie posłuchałam, a teraz już nie mogę z bólu. Nie jem, nie piję. Chyba umrę. Nawet w pomieszczeniu ledwo otwieram usta, bo wchodzące powietrze wywołuje przeszywający ból. A tak chciałam mieć piękne, białe zęby.- kobieta mówiła ze łzami w oczach. 

-Przesadziła pani?- rzuciłam mimochodem.

-Tak. Za mocne środki, za długo, kilka jednocześnie, bo chciałam szybkich efektów. I nie przyjęłam do wiadomości tego, co pani mówiła o moich zębach, że są słabe, że najpierw powinno się je wzmocnić.

   Zbadałam. Dziąsła w ostrym stanie zapalnym. Szkliwo zębów całkowicie zniszczone. Wypełnienia popękane. Niektóre zęby pokruszone, bardzo żółte, inne całe w plamach. Rzeczywiście stan bardzo poważny. Dwa zęby zmartwiały.

No cóż. Pomogłam w bólu. Opracowałyśmy z pacjentką dalszy plan leczenia. Pomyślałam też, że chyba warto o tym napisać, bo ta pacjentka nie jest jednym jedynym przypadkiem. Niestety nic tu wesołego nie będzie, same smutne refleksje.

   Pierwsza to taka, że każda przesada szkodzi. A przecież zębom tak niewiele trzeba, żeby były zdrowe i ładnie wyglądały. Wystarczy codziennie, po każdym posiłku dokładnie je czyścić, stosować zrównoważoną dietę, regularnie kontrolować zęby u dentysty. No i przemyśleć stosowanie używek (tytoń, kawa).

Druga refleksja: nie słuchamy dobrych rad. Bierzemy do serca tylko te, które współgrają z naszymi oczekiwaniami. O co chodzi? Nie wszystkie zęby nadają się do wybielania. Żeby wybielać zęby, muszą być one mocne i zdrowe! Nie przyjmujemy takiej wiadomości od dentysty, bo chcemy mieć „hollywood” w buzi i za wszelką cenę (nawet okropnych fizycznych katuszy) wyglądać na trzydzieści lat młodziej. Trzecia myśl, to taka, że potem przestajemy się uśmiechać, bo uśmiech kojarzy się z bólem.

Pewnie ciekawi jesteście kto nie powinien sobie wybielać zębów? Choć nie prowadzę tutaj żadnego poradnika, to zrobię wyjątek tym razem. Głównie dlatego, że trudno walczy się z „bielbólem”. Przeciwwskazaniami do stosowania środków wybielających są: wiek pacjenta poniżej 16-ego roku życia, osoby cierpiące na alergię, chorobę Parkinsona czy epilepsję, kobiety ciężarne i karmiące, a także osoby, które mają:

-próchnicę (czyli „dziury” w zębach), uszkodzone szkliwo

-duże i dużo wypełnień, wypełnienia z amalgamatu, wypełnienia, które nie są szczelne

-parodontozę i odsłonięte szyjki i korzenie zębów

-nałogowi palacze (tu wybielanie mija się z celem)

-nadwrażliwość zębów

Nie wspomniałam o tych wszystkich, którzy mają alergię na mycie zębów w ogóle!

Trzeba jeszcze wiedzieć i to, że po wybielaniu mogą wystąpić niepożądane skutki, takie jak silna nadwrażliwość, ból, podrażnienia śluzówki, alergia na wybielacze, owrzodzenia gardła, bóle głowy, mrowienia, bóle stawów szczęki i jeszcze wiele innych. Z pewnością przed wybielaniem zostaliście o tym poinformowani, ale nie zwróciliście na to uwagi, bo to było napisane małym druczkiem (albo dentysta podawał tyle różnych informacji, że te wiadomości akurat umknęły) i słowo „mogą” jest magiczne, ponieważ oznacza, że „nie muszą”.

   Po wybielaniu też wiele wypełnień nadaje się natychmiast do wymiany, bo wypełnienia mogą zmienić barwę, stać się chropowate i popękane, a poza tym już nie będą koloru wybielonego zęba. Warto wiedzieć, że białe plamy na szkliwie będą jeszcze bielsze, brązowe przebarwienia często powracają, a zęby, w których mineralizacja w okresie rozwoju została zaburzona lekami nigdy nie zostaną całkowicie wybielone i przebarwienia pozostaną widoczne.

Media przeróżne zachęcają do wybielania, tylko jakoś cicho jest o ubocznych skutkach i uciążliwościach po zabiegu, tak jakby ich wcale nie było.

Pozostaje nam wtedy tylko „bielból” i plucie sobie w brodę.