"Ekumeniczna poczekalnia"

    Poczekalnia to szczególne miejsce. Jednym razem ciche i spokojne, innym wrze tam jak w ulu. Jest to punkt, w którym spotykają się ludzie różnych wyznań i światopoglądów. Słyszę czasem ożywione dyskusje pacjentów. Zdarza się, że obok siebie siedzą ksiądz katolicki i świadek Jehowy. Na dokładkę towarzyszy im ateista z krwi i kości. Z reguły przychodzą na wizyty o wiele wcześniej niż są faktycznie zapisani. Toczą z sobą bardzo ciekawe rozmowy, z zachowaniem wszelkich zasad savoir vivre. Tak się z sobą zaprzyjaźnili, że traktują wizyty u dentysty jako swoje miejsce spotkań. Czasem do ich dyskusji włączają się „przypadkowi” pacjenci. Istna „burza mózgów”. 

    Któregoś dnia byli sobą i tematami, które podejmowali tak zafascynowani, że z trudem „wyciągałam” ich z poczekalni do gabinetu, a rozmowy toczyły się jeszcze jakiś czas po wizycie, jakby się im nigdzie nie śpieszyło. Czasem myślę, że nasi politycy mogliby z nich brać przykład, bo te rozmowy są bardzo kulturalne i grzeczne, co nie przeszkadza im różnić się pięknie. Może kiedyś napiszę cykl opowieści pod tytułem : „A w mojej poczekalni...” Nie wiem tylko, czy będę umiała oddać ducha i atmosferę tych dysput, bo bardzo są filozoficzne. Tymczasem staram się wyłapywać wszystkie dziwne i wesołe przypadki, które się nam przytrafiły.

    Jednego dnia pewien ksiądz wikary siedział już w poczekalni, przybył na wizytę za wcześnie o jakieś 50 minut, gdy wszedł do budynku pacjent, który miał właśnie wejść do gabinetu na umówioną godzinę.

Zatroskana Lenka mnie pyta:

- Jak mam teraz poprosić tego pacjenta?

- Normalnie- nie zwróciłam uwagi na to, że Lenka ma z tym jakiś problem.

- No dobra. Spróbuję to wytłumaczyć wikaremu- odrzekła i wyszła do poczekalni

- Prosimy pana Proboszcza*- powiedziała i od razu dodała zwracając się do wikarego- bo ten pan się tak naprawdę nazywa.

- Nie ma sprawy, zwykły wikary musi ustąpić panu Proboszczowi- ze śmiechem odezwał się ksiądz.

-Dlaczego miałaś problem z poproszeniem do gabinetu pacjenta?- zapytałam Lenkę, gdy skończyłyśmy pracę.

- Obawiałam się, że ksiądz pomyśli, że żartuję sobie z niego.

*nazwisko zostało zmienione

Nie możemy się rozstać... z telefonem. Komórkowych historii ciąg dalszy.

   Wprowadziłam w gabinetach zakaz używania telefonów komórkowych przez pacjentów. Dokładniej jest to prośba o wyłączenie komórki przed wejściem do gabinetów. Skąd to się wzięło?

    Zirytowana byłam, gdy dziewczyna 14-letnia siedząc na fotelu, z otwartą buzią, bez patrzenia na telefon i bez przerwy, wysyłała sms-y. Nie mogłam skupić się na zębie, gdyż kątem oka widziałam jej ruszające się palce rąk. Przerwałam pracę i nakazałam wyłączenie telefonu. Panienka była obrażona na mnie.

    Inny pacjent, podczas wykonywania przeze mnie zabiegu, odebrał telefon i mi go podał- sam mówić nie mógł, bo miał otwartą buzię. Zaskoczona wzięłam od niego słuchawkę.

-Kochanie....- usłyszałam męski głos w słuchawce

-Jestem stomatologiem, pan X teraz rozmawiać nie może, zadzwoni gdy będzie po zabiegu.

-To niech mu pani powtórzy, że bardzo go kocham!

Oddałam więc słuchawkę pacjentowi i przekazałam:

-Ten pan mówi, że pana bardzo kocha.

Pewnie, że byłam zaskoczona, ale nie komentując skończyłam zabieg. Dziwny to telefon. Byłam zła na pacjenta, że mnie "wmanewrował" w sytuację. Byłam też wściekła na niego, bo ma żonę, trójkę dzieci, a tu obcy facet robi mu takie wyznania. Pacjent czuł się jednak w obowiązku wyjaśnić mi to wszystko.

- To dzwoniła kobieta, nie mężczyzna. Ma taki niski głos.

-Niech się pan nie boi, żonie nie powtórzymy- wmieszała się do rozmowy milcząca do tej pory Lenka, chciała rozładować sytuację, obrócić wszystko w żart, niestety pogorszyła sprawę.

-Żona zmarła 5 miesięcy temu.....

-Serdeczne wyrazy współczucia, nic nie wiedziałyśmy.

Moja złość na samą siebie dobiegała granicy wytrzymałości. Jak mogę dopuszczać do takich przypadków! I tu już zakiełkował pomysł o zakazie używania komórek. Kielich goryczy przepełniło dwóch kolejnych pacjentów.

    Pierwszy, robił sam sobie zdjęcia komórką, w trakcie zabiegu i wysyłał mms-y (inna rzecz, że zadziwiają mnie tacy ludzie swoją sprawnością obsługi elektronicznej poczty bez patrzenia na klawiaturę!), drugi wchodząc do gabinetu kontynuował rozmowę telefoniczną, którą zaczął jeszcze w poczekalni i wcale nie miał zamiaru jej zakończyć gdy usiadł na fotelu.

-Czy mogę już zacząć zabieg?- zapytałam, ale pacjent nie reagował, podniosłam więc głos (zapewniam, że rozmowa nie dotyczyła żadnych pilnych i ważnych spraw) i dobitnie powiedziałam :

-Może panu przeszkadzam?

-No, to na razie.- wreszcie wyłączył telefon. - Musiałem przecież skończyć!- arogancko wyjaśnił.

     O! Tupetu ludziom nie brakuje. Staram się być zawsze uprzejma i taktowna, mam duże poczucie humoru, jestem bardzo tolerancyjna dla słabostek innych, ale tego było już za wiele. Na drzwiach pojawił się duży napis- prośba o wyłączanie komórek. Czy pacjenci dostosowują się do prośby? Z tych, którzy czytają wywieszki, jakieś 60%, tak. Inni tłumaczą się, że nie zauważyli komunikatu opatrzonego czerwonym nagłówkiem "UWAGA"...