„Na własnej skórze.”

     „A nie mówiłam?...” Tak właśnie chciałabym zakrzyknąć, ale tego nie zrobię. Nie przepadam za tym zwrotem. Odezwał się do mnie pan Mariusz. Jeżeli nie wiecie o kim mówię, odsyłam do postu pt.”Esteta”

Zaskoczył mnie tym, że tak szybko. Telefon odebrała Lenka.

- Tu mówi Mariusz K. Czy mogę umówić się na wizytę?

- Zawsze można umówić się na wizytę- rezolutnie odparła Lenka.

- No tak, ale ja muszę przeprosić panią doktor i nie wiem, czy zechce mnie przyjąć, bo będę miał olbrzymią prośbę.

- Wszystko zależy od tego, czego pan oczekuje, może ja oddam słuchawkę pani doktor- zadecydowała asystentka podając mi komórkę.

-Słucham.- odezwałam się krótko.

- Najpierw chcę panią przeprosić, że nie posłuchałem rady i wyglądało to tak, jakbym się na panią doktor obraził...- zaczął, ale mu przerwałam.

- Nie ma mnie pan za co przepraszać. Przedstawiłam tylko swoje zdanie. Wybór zawsze należy do pacjenta. Przecież mogłam się mylić. Proszę mi tylko powiedzieć, czy zrobił pan te korony?

- Nie. Zrobiłem jedną licówkę z boku, na próbę.

- I ten lekarz się na to zgodził? Na próbę?

- Tak. Ale nie wygląda najlepiej i źle się z nią czuję, przeszkadza mi. Nie ma dobrego kształtu. Inaczej to sobie wyobrażałem. Chciałbym, aby mi pani doktor coś z tym zrobiła, bo nie jestem zadowolony.

- Który ząb został pokryty licówką?

- Czwórkę wybrałem, bo chciałem zobaczyć, jak to będzie.

- I co ja mam z panem począć, panie Mariuszu? Zastanawiam się. Nie wiem, czy dobrze robię, że zgadzam się tym zająć. Muszę to najpierw zobaczyć, wtedy zadecyduję i poszukamy najlepszego rozwiązania. Daję panią Lenkę, uzgodni z panem termin wizyty.

     Pan Mariusz ustalał daty, a ja zatopiłam się w swoich myślach. Nie umiemy właściwie korzystać z rad. Nie uczymy się nigdy z cudzych doświadczeń, zawsze musimy sprawdzić na własnej skórze, choćby miało to nas kosztować wiele. A często nawet własne doświadczenia nie wystarczają, by drugi raz nie popełniać tych samych błędów. Czas zmienia nasze spojrzenie, ale i tak nie wiemy, czy jest ono właściwe, dopóki kropla nie spadnie właśnie na nas. Pan Mariusz nie jest wyjątkiem.

"Esteta"

   Cieszę się bardzo, gdy ludzie o swoje zęby dbają. Rośnie moje serce, gdy widzę, że pacjentom zależy. Niestety niektórym zależy „za bardzo”, nazwałabym to maniactwem, wręcz paranoją. Od lat jest moim pacjentem. Dbałam o jego zęby, gdy był dzieckiem. Nauczyłam go podstawowych zasad higieny, leczyliśmy każdy najdrobniejszy ubytek. I potem, gdy był szalonym młodzieńcem. I w wieku dojrzałym też, bo obecnie dobiega już czterdziestki. I to chyba o tę zbliżającą się czterdziestkę chodzi. Przez te wszystkie lata nie stracił ani jednego zęba. Ostro walczyliśmy o wszystkie. W dużej części to zasługa pana Mariusza, bo utrzymywał nienaganną higienę, regularnie przychodził na kontrole. Co pewien czas czyściliśmy je profesjonalnie. Jego zęby są piękne, więc trudno mi było zrozumieć, gdy na ostatniej z wizyt powiedział:

-Pani doktor, chcę zrobić coś z tymi zębami.

-To znaczy, co? Nie rozumiem.- odparłam zaskoczona

-Może by je tak czymś pokryć?- zawiesił głos i czekał, co ja na to.

-Wszystko można, tylko po co? Dlaczego? I czym pan chce je pokrywać?- zapytałam

-Myślałem, że mi pani coś doradzi, bo tyle ciekawych rzeczy jest w internecie, mówią o tym w TV i piszą w gazetach. Moje zęby wydają mi się takie „zużyte”. Może jakieś korony estetyczne, czy jak to się tam nazywa?- pacjent, głosem dziecka proszącego o zabawkę, próbował mnie nakłonić do działania.

-Panie Mariuszu, znamy się od dawna, ma pan piękne, zdrowe, o nienagannym kolorze swoje naturalne zęby. Chce sobie pan je zepsuć? Licówki, korony wymagają zniszczenia własnego szkliwa, zęby są szlifowane. Rozumiałabym taką decyzję, gdyby pana zęby były trwale przebarwione, martwe, połamane, mocno starte, gdyby pan miał jakiś dziwny kolor, jakieś braki do uzupełnienia, ale tak?

- Ale ja bardzo panią proszę, niech mi to pani zrobi!- nie dawał za wygraną- Takie zęby jak na tym obrazku! Takie chcę!

Wyjął z kieszeni i pokazał mi, wycięte z jakiejś kolorowej gazety, reklamy licówek porcelanowych.

Uparł się jak osioł. Chce i już, bo widzi, że jego uśmiech jest „stary”, tak to określił.

-Niejeden dwudziestolatek pozazdrościłby panu takich zębów. To pana mogliby fotografować jako wzór idealnego uzębienia. Nie wykonam tego zabiegu. Jeżeli pan chce, proszę poszukać innego dentysty. Znajdzie pan wielu takich, co podejmą się tego zadania na życzenie pacjenta. Wszak będą dbali o pana zdrowie psychiczne i swoją kieszeń, spełnią marzenia o „uśmiechu z obrazka”. Proszę tylko pamiętać, że już żadna siła nie wróci panu własnych, zdrowych zębów.- Byłam wściekła, na siebie, że nie umiałam go przekonać, by głupot nie robił. Z drugiej strony, przecież to nie jest dziecko, tylko dojrzały mężczyzna- esteta. 

Ps. Na zdjęciu "wiosenny most", po którym można przejść. 

I tylko takich wszystkim na drodze życzę. Bardziej dociekliwi  i o mocnych nerwach mogą wrzucić sobie w grafikę Google hasło: most protetyczny. Tam też obejrzycie sobie, jak wyglądają zęby oszlifowane.