"Komu to potrzebne?" (kilka słów o biurokracji)

     Pacjenci i lekarze daliby sobie radę doskonale, bez tej zbędnej biurokracji. Jasne, że prowadzenie kartotek jest konieczne, ważne i potrzebne. Zgodzę się na powielanie tego w sprawozdaniach do NFZ, w końcu płacą nam za to. Próbuję też zrozumieć podawanie pewnych danych do GUS (chociaż ten urząd mógłby brać dane z NFZ). Ale powielanie tego wszystkiego jeszcze kolejny raz do systemów statystyki medycznej, która powinna być komórką NFZ, to jakaś paranoja. Przecież te wszystkie informacje, bardzo szczegółowe, można wyciągnąć właśnie z NFZ, który prowadzi bardzo dokładną sprawozdawczość (elektroniczną i łatwą do opracowania) i ma wszystkie dane o podmiotach z nim współpracujących. A urzędy zalewają lekarzy masą papierów.     

     Przelewanie z pustego w próżne. Przepraszam, teraz ułatwione, można wysyłać w formie elektronicznej, ale nie wszystko. Część i tak pochłonie mnóstwo papieru. I co z tego wynika? Kolejne wydanie rocznika statystycznego? Co to daje? Czy zmienia się sytuacja pacjentów i lekarzy? Ani jedni, ani drudzy nie widzą w tym najmniejszego sensu, bo nie przekłada się to na poprawę warunków w żadnym stopniu. Wręcz utrudnia. Narzekam, bo wkurzona jestem, zamiast iść na spacer, odpoczywać i nabierać sił przed kolejnym tygodniem pracy, muszę siedzieć i wypisywać głupoty. Pewnie mogłabym zatrudnić kogoś do tego, ale... nikt nam nie płaci za ten stracony czas, więc i my nie mamy środków na zatrudnienie statystyka w małych gabinetach! Minister zarządził i już. Może by tak wreszcie zmienić cały system? Jestem zdania, że najprostsze rozwiązania są najlepsze. A ta cała biurokratyczna nadbudowa jest garbem, który dźwigają i pacjenci i lekarze.

"Dentysta też człowiek."

 

    Niedziela. Piękny dzień. Odpoczywam wtedy od spraw codziennych. Kumuluję energię na cały następny tydzień pracy w pracy i pracy w domu. Bo oprócz dwóch gabinetów mam jeszcze rodzinę i to całkiem sporą. Dlaczego o tym piszę? Bo chciałabym uświadomić ludziom, że poza gabinetem dentyści i inni lekarze też mają o czym myśleć i niekoniecznie muszą to być medytacje o sprawach zawodowych. Nie, żebym narzekała, ale gdy jesteśmy poza gabinetem stajemy się „cywilami”, zwykłymi ludźmi. Problem ten dotyczy głównie małych miast i miasteczek...

    Chodzimy na spacery, do kina, do sklepu po zakupy, do urzędów załatwiać bieżące sprawy, mamy także różne zajęcia dodatkowe. Przemieszczając się z miejsca na miejsce spotykamy innych ludzi, znajomych i nieznajomych. Wymieniamy uprzejmości, rozmawiamy o pogodzie, o przyrodzie, która codziennie potrafi nas zaskoczyć, o najnowszych wydarzeniach kulturalnych w miasteczku i o tym, „co tam panie w polityce”... 

    To jest fantastyczne. Niestety, nie wszyscy rozumieją, że nie jesteśmy gotowi do „pracy w drodze”. Pokazywanie nam zdjęć zębowych rtg, czy całych pantomogramów w parku, czy w sklepie mija się z celem. Podobnie jak pokazywanie zębów, czy wystawianie języka, które głównie szokuje otoczenie, a nas raczej krępuje. Niestety wielokrotnie zdarzyło się, że uczestniczyłam w takich sytuacjach. Pewnie to moja wina, bo zawsze staram się być grzeczną i nie potrafię twardo powiedzieć „nie”, chociaż ostatnio pracuję nad tym.

     Parę dni temu, gdy wchodziłam do sklepu, zostałam zaczepiona przez panią X. Ona właśnie wychodziła. Przekazałyśmy sobie pozdrowienie, pani X jednak na tym nie poprzestała.

-Kiedy możemy zgłosić się do pani?- zapytała przechodząc

-Proszę zapisać się na wizytę.- odparłam uprzejmie.

-A teraz możemy?- rzuciła kobieta bezmyślnie

-Teraz? Teraz wchodzę do sklepu, nie mam przy sobie terminarza i nie ma tu warunków na uzgadnianie wizyt- powiedziałam poirytowana

-Bo to chodzi tylko o tego mleczaka...- Pani X ciągnęła dalej temat i szarpiąc dziecko stojące obok zwróciła się do niego- No otwórz buzię, pokaż pani.

-Nic tu i tak nie zobaczę, proszę przyjść do gabinetu- odrzekłam twardo i odwróciłam się już w kierunku wnętrza sklepu. Pewnie, że było to nieuprzejme z mojej strony, ale czy było uprzejme ze strony pani X takie zachowanie? Tego dnia już miałam humor popsuty. I Lenka też, bo w innym sklepie, tego samego dnia ekspedientka widząc ją poprosiła:

-Zapisze mnie pani w kolejkę u was, dobrze?

-Kalendarz jest w gabinecie, proszę podejść, to uzgodnimy wizytę. Można też zadzwonić- odparła Lenka

-Ło pani, nie będę pamiętać- niby żartując powiedziała ekspedientka

-To ja mam pamiętać o pani zębie?- spytała zdziwiona Lenka i szybko dodała- Jak pani teraz o nim zapomni, to ząb przypomni, tylko wtedy może być za późno.

Ludzie potrafią zaczepić wszędzie. Nawet w kościele i na przyjęciu.

     Szokujących Was, drodzy Czytelnicy, przykładów mam jeszcze wiele, ale nie będę przynudzać. Chodziło mi tylko o zasygnalizowanie problemu. Dentysta też człowiek i chciałby spokojnie zrobić zakupy, załatwić sprawę w urzędzie, czy w kinie obejrzeć jakiś dobry film. Zdaję sobie sprawę z tego, że dla danego człowieka jego problem jest najistotniejszy w tym konkretnym momencie. Dobrze jest, kiedy ten moment jest właściwy i dla pacjenta i dla lekarza. O dolegliwościach z całą pewnością można swobodnie rozmawiać... w gabinecie. Tam lekarz jest po to, by wysłuchać i pomóc. Tam lekarz nie ma prawa czuć się zniecierpliwionym, czy zmęczonym i nawet gdyby był, to nie powinien tego okazać. Tego macie prawo wymagać.

ilustracja: Dominguez "Na przyjęciu"

"Esteta"

   Cieszę się bardzo, gdy ludzie o swoje zęby dbają. Rośnie moje serce, gdy widzę, że pacjentom zależy. Niestety niektórym zależy „za bardzo”, nazwałabym to maniactwem, wręcz paranoją. Od lat jest moim pacjentem. Dbałam o jego zęby, gdy był dzieckiem. Nauczyłam go podstawowych zasad higieny, leczyliśmy każdy najdrobniejszy ubytek. I potem, gdy był szalonym młodzieńcem. I w wieku dojrzałym też, bo obecnie dobiega już czterdziestki. I to chyba o tę zbliżającą się czterdziestkę chodzi. Przez te wszystkie lata nie stracił ani jednego zęba. Ostro walczyliśmy o wszystkie. W dużej części to zasługa pana Mariusza, bo utrzymywał nienaganną higienę, regularnie przychodził na kontrole. Co pewien czas czyściliśmy je profesjonalnie. Jego zęby są piękne, więc trudno mi było zrozumieć, gdy na ostatniej z wizyt powiedział:

-Pani doktor, chcę zrobić coś z tymi zębami.

-To znaczy, co? Nie rozumiem.- odparłam zaskoczona

-Może by je tak czymś pokryć?- zawiesił głos i czekał, co ja na to.

-Wszystko można, tylko po co? Dlaczego? I czym pan chce je pokrywać?- zapytałam

-Myślałem, że mi pani coś doradzi, bo tyle ciekawych rzeczy jest w internecie, mówią o tym w TV i piszą w gazetach. Moje zęby wydają mi się takie „zużyte”. Może jakieś korony estetyczne, czy jak to się tam nazywa?- pacjent, głosem dziecka proszącego o zabawkę, próbował mnie nakłonić do działania.

-Panie Mariuszu, znamy się od dawna, ma pan piękne, zdrowe, o nienagannym kolorze swoje naturalne zęby. Chce sobie pan je zepsuć? Licówki, korony wymagają zniszczenia własnego szkliwa, zęby są szlifowane. Rozumiałabym taką decyzję, gdyby pana zęby były trwale przebarwione, martwe, połamane, mocno starte, gdyby pan miał jakiś dziwny kolor, jakieś braki do uzupełnienia, ale tak?

- Ale ja bardzo panią proszę, niech mi to pani zrobi!- nie dawał za wygraną- Takie zęby jak na tym obrazku! Takie chcę!

Wyjął z kieszeni i pokazał mi, wycięte z jakiejś kolorowej gazety, reklamy licówek porcelanowych.

Uparł się jak osioł. Chce i już, bo widzi, że jego uśmiech jest „stary”, tak to określił.

-Niejeden dwudziestolatek pozazdrościłby panu takich zębów. To pana mogliby fotografować jako wzór idealnego uzębienia. Nie wykonam tego zabiegu. Jeżeli pan chce, proszę poszukać innego dentysty. Znajdzie pan wielu takich, co podejmą się tego zadania na życzenie pacjenta. Wszak będą dbali o pana zdrowie psychiczne i swoją kieszeń, spełnią marzenia o „uśmiechu z obrazka”. Proszę tylko pamiętać, że już żadna siła nie wróci panu własnych, zdrowych zębów.- Byłam wściekła, na siebie, że nie umiałam go przekonać, by głupot nie robił. Z drugiej strony, przecież to nie jest dziecko, tylko dojrzały mężczyzna- esteta. 

Ps. Na zdjęciu "wiosenny most", po którym można przejść. 

I tylko takich wszystkim na drodze życzę. Bardziej dociekliwi  i o mocnych nerwach mogą wrzucić sobie w grafikę Google hasło: most protetyczny. Tam też obejrzycie sobie, jak wyglądają zęby oszlifowane.

"Ekumeniczna poczekalnia"

    Poczekalnia to szczególne miejsce. Jednym razem ciche i spokojne, innym wrze tam jak w ulu. Jest to punkt, w którym spotykają się ludzie różnych wyznań i światopoglądów. Słyszę czasem ożywione dyskusje pacjentów. Zdarza się, że obok siebie siedzą ksiądz katolicki i świadek Jehowy. Na dokładkę towarzyszy im ateista z krwi i kości. Z reguły przychodzą na wizyty o wiele wcześniej niż są faktycznie zapisani. Toczą z sobą bardzo ciekawe rozmowy, z zachowaniem wszelkich zasad savoir vivre. Tak się z sobą zaprzyjaźnili, że traktują wizyty u dentysty jako swoje miejsce spotkań. Czasem do ich dyskusji włączają się „przypadkowi” pacjenci. Istna „burza mózgów”. 

    Któregoś dnia byli sobą i tematami, które podejmowali tak zafascynowani, że z trudem „wyciągałam” ich z poczekalni do gabinetu, a rozmowy toczyły się jeszcze jakiś czas po wizycie, jakby się im nigdzie nie śpieszyło. Czasem myślę, że nasi politycy mogliby z nich brać przykład, bo te rozmowy są bardzo kulturalne i grzeczne, co nie przeszkadza im różnić się pięknie. Może kiedyś napiszę cykl opowieści pod tytułem : „A w mojej poczekalni...” Nie wiem tylko, czy będę umiała oddać ducha i atmosferę tych dysput, bo bardzo są filozoficzne. Tymczasem staram się wyłapywać wszystkie dziwne i wesołe przypadki, które się nam przytrafiły.

    Jednego dnia pewien ksiądz wikary siedział już w poczekalni, przybył na wizytę za wcześnie o jakieś 50 minut, gdy wszedł do budynku pacjent, który miał właśnie wejść do gabinetu na umówioną godzinę.

Zatroskana Lenka mnie pyta:

- Jak mam teraz poprosić tego pacjenta?

- Normalnie- nie zwróciłam uwagi na to, że Lenka ma z tym jakiś problem.

- No dobra. Spróbuję to wytłumaczyć wikaremu- odrzekła i wyszła do poczekalni

- Prosimy pana Proboszcza*- powiedziała i od razu dodała zwracając się do wikarego- bo ten pan się tak naprawdę nazywa.

- Nie ma sprawy, zwykły wikary musi ustąpić panu Proboszczowi- ze śmiechem odezwał się ksiądz.

-Dlaczego miałaś problem z poproszeniem do gabinetu pacjenta?- zapytałam Lenkę, gdy skończyłyśmy pracę.

- Obawiałam się, że ksiądz pomyśli, że żartuję sobie z niego.

*nazwisko zostało zmienione